Beatificationis et canonizationis servae dei Laurae Meozzi

Beatificationis et canonizationis servae dei Laurae Meozzi - Praca Zbiorowa

Laura Meozzi (ur. 5 stycznia 1873 we Florencji, zm. 30 sierpnia 1951 w Pogrzebieniu) – włoska zakonnica, pierwsza przełożona prowincjalna Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych (salezjanek) w Polsce oraz Czcigodna Służebnica Boża Kościoła katolickiego.

Pochodziła z Włoch, gdzie się urodziła jako córka zamożnej, szlacheckiej rodziny Aleksandra i Angeli Mazzoni[1]. Tuż po narodzeniu, w 1877 rodzina przeniosła się z Florencji do Rzymu. Tam skończyła kolegium Sacro Cuore prowadzone przez Zgromadzenie Sióstr św. Doroty[2], a następnie rozpoczęła studia medyczne[1]. W lipcu 1895 razem ze swoją siostrą Ritą wstąpiła do Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych, zwanych popularnie salezjankami[2]. Trzy lata później (1898) złożyła pierwsze śluby zakonne[2].

Początkowo przez 23 lata pracowała we Włoszech, głównie na Sycylii jako nauczycielka w szkołach, będąc nawet dyrektorką jednej z nich[3][1]. W 1922 postanowiła wraz z pięcioma innymi siostrami (Anną Juzek, Anną Walengą, Anną Ścisłowską, Marią Mazzolli i Franciszką Barucco)[4] udać się do Polski, do Różanegostoku[1]. Tutaj założyła pierwszy w Polsce prowadzony przez salezjanki sierociniec dla 80 dzieci, szkołę podstawowa i średnią[1]. W latach 1922–1940 była przełożoną domu zakonnego[1]. Zapoczątkowała liczne dzieła zgromadzenia (domy dziecka dla sierot, szkoły i kursy dla dziewcząt) oraz liczne placówki w: Wilnie (1924), Mysłowicach (1929), Łodzi (1930), Sokołowie Podlaskim (1931), Laurowie (1931), Komornikach (1936), Grabowie nad Prosną (1938) i Krakowie (1939)[4][1][2]. Podczas II wojny światowej była przynaglana przez konsula włoskiego do opuszczenia Polski. Nie godząc się z tą propozycją przebywała w Laurowie koło Wilna[2].

Po wojnie reaktywowała przerwaną działalność, otwierając w krótkim czasie 12 domów na zachodnich i północnych terenach Polski[2]. Ostatnie lata swego życia spędziła w klasztorze w Pogrzebieniu[5]. Zmarła w opinii świętości 30 sierpnia 1951 w Pogrzebieniu i tam została początkowo pochowana na tamtejszym cmentarzu[2]. 26 kwietnia 1989 dokonano ekshumacji jej szczątków i przeniesiono je do grobowca pod krużgankami kościoła parafialnego św. Bartłomieja Apostoła w Pogrzebieniu[3].