Bank emisyjny w Polsce 1939 – 1945 Zarys historii Polskiej bankowości centralnej

Bank emisyjny w Polsce 1939 – 1945 Zarys historii Polskiej bankowości centralnej - Franciszek / Leszczyńska Cecylia Skalnik

Działalność Banku Polskiego SA założonego 1924 roku przerwał wybuch drugiej wojny światowej. Jego władze kontynuowały ograniczoną do niewielu czynności działalność w Londynie, natomiast majątek w kraju został przejęty przez państwa okupacyjne. W końcu 1939 roku w części okupowanego kraju nazwanej Generalnym Gubernatorstwem władze niemieckie powołały Bank Emisyjny w Polsce z siedzibą w Krakowie. W chwili zakończenia wojny istniały więc dwie instytucje emisyjne: Bank Polski SA oraz Bank Emisyjny. W styczniu 1945 roku został utworzony Narodowy Bank Polski, podjęto też decyzję o likwidacji Banku Emisyjnego i cofnięciu uprawnień emisyjnych Bankowi Polski SA( został on zlikwidowany w 1951 r. Bank Emisyjny w Polsce (niem. Emissionsbank in Polen) – instytucja emitująca pieniądze w Generalnym Gubernatorstwie, powołana 15 grudnia 1939 r., uruchomiona 8 kwietnia 1940 r. w Krakowie. Obok PCK, była to jedyna instytucja w GG, której Niemcy pozwolili mieć w nazwie Polska. Władze okupacyjne zdecydowały, że ważność zachowały w Generalnym Gubernatorstwie przedwojenne banknoty Banku Polskiego z wyjątkiem najwyższych nominałów, stuzłotówek (z księciem Józefem Poniatowskim) i banknotów pięćsetzłotowych z datą emisji 1919, wprowadzonych do obiegu w 1924 r., które nakazano złożyć do depozytu. Deponowane banknoty stuzłotowe wprowadzano z powrotem do obiegu ostemplowane czerwonym nadrukiem Generalgouvernement / für die besetzen polnischen Gebiete. Nadruk ten był masowo fałszowany.