Arszyński Marian (red.) - Statuty toruńskiego rzemiosła artystycznego i budowlanego z XVI - XVIII w. (skrypt)

Arszyński Marian (red.) - Statuty toruńskiego rzemiosła artystycznego i budowlanego z XVI - XVIII w. (skrypt) - Marian (red.) Arszyński

Wydali B. Dybaś, J. Tandecki przy współpracy M. Farbiszewskiego. Nakład 400 egz. Wartość statutów cechowych oraz bractw czeladniczych jako źródeł do badania dziejów miast lub regionów jest bezsporna i została doceniona już w XIX w., kiedy to na szerszą skalę zapoczątkowano publikowanie tego rodzaju archiwaliów . Wielość spraw, regulowanych przez te dokumenty, powoduje, że mogą one być wykorzystywane do różnych badań z zakresu historii społeczno-gospodarczej poszczególnych ośrodków produkcyjnych, ustroju i organizacji władz miejskich, prawa zwyczajowego, obyczajowości, kultury materialnej i duchowej mieszczan itp. Najstarsze toruńskie rzemieślnicze korporacje zawodowe powstały już w pierwszych latach po lokacji Starego Miasta: najpierw w okresie od 1235 r, do 1255 r, założono cechy rzeźników oraz zapewne; szewski, zrzeszający także garbarzy; w drugiej połowie XIII w. sukienników i potem piekarzy, a następnie - najpóźniej z chwilą budowy ratusza - organizacje płócienników, kuśnierzy, szczytników i rymarzy. Podobnie kształtowały się korporacje rzemieślnicze na terenie założonego w 1264 r, Nowego Miasta Torunia.