Archiwum medycyny sądowej i kryminologii

Archiwum medycyny sądowej i kryminologii - Andrzej Jakliński

W latach 1968-1972 prof. Andrzej Jakliński był specjalistą wojewódzkim ds. medycyny sądowej, a od 1973 roku pełnił obowiązki specjalisty krajowego. Za Jego kadencji dyscyplina przeżywała różne okresy, wynikające z braku zrozumienia roli medycyny sądowej. Profesor Jakliński w pełni zaangażował się w przywrócenie zlikwidowanej specjalizacji Io z zakresu medycyny sądowej, stworzenie terenowej służby sądowo-lekarskiej oraz w priorytetową rolę medyków sądowych w pracy lekarzy dla potrzeb wymiaru sprawiedliwości. Był także, w latach 1971-1973, kuratorem Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej w Warszawie oraz członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jak również członkiem Zespołu Medycyny Sądowej w Radzie Naukowej przy Ministrze Zdrowia. W latach 1975-1991 był członkiem Zespołu Ekspertów stałej Komisji Rady Ministrów ds. Walki z Alkoholizmem. Był Redaktorem naczelnym czasopisma pt. „Archiwum Medycyny Sądowej i Kryminologii”, członkiem rzeczywistym Międzynarodowej Akademii Medycyny Sądowej i Społecznej (z siedzibą w Liege w Belgii), członkiem – korespondentem Francuskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej oraz współautorem aktualnych do dziś podręczników z zakresu medycyny sądowej dla studentów medycyny oraz prawa. Kontynuował zainteresowania swojego poprzednika prof. Witolda Dżułyńskiego, utrzymał kierunek badań z zakresu orzecznictwa sądowo-lekarskiego karnego, cywilnego i ubezpieczeniowego oraz umożliwił prowadzenie badań doświadczalnych z zakresu klasycznej medycyny sądowej, toksykologii i serohematologii. Wiele podjętych przez niego tematów miało charakter pionierski w polskiej medycynie sądowej. Zaliczyć do nich można m.in.: ustalanie czasu śmierci na podstawie badań płynów ustrojowych, doświadczenia nad toksycznym synergizmem alkoholu etylowego z różnymi lekami, badania nad genetycznymi markerami człowieka oraz problematyka związana z orzecznictwem sądowo-lekarskim w sprawach karnych. Liczne opracowania zespołowe miały charakter nowatorski, a także opiniotwórczy i kreatywny dla prawa. Z jednej strony wytyczyły bowiem kierunek i zawierały propozycje opiniowania, zaakceptowane później przez grono medyków sądowych, z drugiej zaś zmierzały do ujednolicenia interpretacji artykułów Kodeksu Karnego przez prawników, w sposób zgodny z lekarskim punktem widzenia. Nie bez znaczenia była w tej kwestii ścisła współpraca z krakowskim Zakładem Medycyny Sądowej.