Apostolstwo ludzi świeckich 1931 r

Apostolstwo ludzi świeckich 1931 r - Praca Zbiorowa

Apostolstwo świeckich – uczestnictwo świeckich w posłannictwie zbawczym Chrystusa oraz realizowanie apostolstwa w świecie.

Świeccy członkowie pierwotnego Kościoła od początku czuli się odpowiedzialni za głoszenie ewangelii. Świadectwo o udziale świeckich w decydowaniu o sprawach Kościoła daje Św. Cyprian, który jako biskup niczego nie postanawiał bez zgody ludu.

Po edykcie mediolańskim, kiedy zaczęła wzrastać liczba przystępujących do Kościoła, uwidoczniła się niewiedza religijna oraz słabnąca gorliwość. Odtąd laikat uważany był za klasę niższą, nierzadko pogardzaną w Kościele.

W średniowieczu, kiedy Kościół znajdował się pod wpływem feudalizmu, rola świeckich ograniczała się do słuchania księży i biskupów. W okresie reformacji pogłębił się stan marginalizacji świeckich w Kościele, niemniej jednak niektóre zakony (jezuici, pijarzy) przygotowywały świeckich do apostolstwa (Sodalicja Mariańska).

O apostolstwie świeckich zaczęto myśleć po rewolucji francuskiej, m.in. papieże Pius IX czy Leon XIII (w Rerum novarum). Widać było też oddolne poruszenie Kościoła w tym kierunku, jak np. powstanie Opus Dei, którego przesłaniem jest powszechne posłanie do świętości i apostolstwa. Pius XII pisał o powszechnym obowiązku apostolstwa w Summi pontificatus w 1939, oraz w 1951 i 1957, na I i II Kongresie Apostolatu Świeckich.

Jan XXIII powołał Komisję Apostolstwa Wiernych, której zadaniem było przygotowanie materiałów do dyskusji nad zagadnieniem podczas obrad Soboru Watykańskiego II. Dokumenty soborowe także poruszyły temat apostolstwa świeckich (Lumen gentium oraz Apostolicam actuositatem. Paweł VI traktował wcielanie nauki soboru o apostolstwie świeckich jako swoje ważne zadanie.