Andronik I Komnenos

Andronik I Komnenos - Oktawiusz Jurewicz

Andronik I Komnen (gr. Ανδρόνικος Α’ Κομνηνός, Andronikos I Komnēnos) (ok. 1123 - 12 września 1185 w Konstantynopolu) – cesarz bizantyjski od 1183. Był bratankiem cesarza Jana II, synem jego młodszego brata, sebastokratora Izaaka Komnena i gruzińskiej księżniczki Katy. Ze strony matki był prawdopodobnie wnukiem księcia halickiego Wołodara. Za panowania swojego stryjecznego brata, cesarza Manuela I, Andronik uczestniczył w wyprawach wojennych i pełnił misje wojskowe w różnych prowincjach cesarstwa. W 1141 uczestniczył w wojnie z anatolijskimi Seldżukami, ale został wzięty do niewoli w której przebywał około roku. Po powrocie do Konstantynopola, został serdecznie przyjęty na dworze Manuela i dzięki swojej inteligencji i urokowi osobistemu został jego faworytem. W 1152 został namiestnikiem w Cylicji, a w 1153 został mianowany duksem Niszu i Braniczewa (lub Belgradu i Braniczewa). Wdał się wówczas w spisek z królem węgierskim Gezą II. Za cenę zarządzanych ziem, król Geza miał pomóc Andronikowi w zdobyciu tronu bizantyjskiego. W 1154 lub 1155 spisek został wykryty, a Andronika uwięziono w Konstantynopolu, gdzie przebywał około 12 lat. ! Uwagi: Oprawa lekko zakurzona, zarysowana, zabrudzona, wytarta i pożółkła. Brzegi stron zakurzone, pożółkłe. Strony pożółkłe. Książka posiada pieczątkę poprzedniego właściciela.