Alef

Alef - Jorge Luis Borges

Alef (hiszp. El Aleph) – zbiór opowiadań argentyńskiego pisarza Jorge Luisa Borgesa, opublikowany w 1949. W 1952 Borges do pierwotnego zbioru włączył cztery opowiadania: Ibn Hakam al-Bokhari zabity w swym labiryncie, Dwaj królowie i dwa labirynty, Oczekiwanie, Człowiek w progu. "Alefa" wraz z wcześniejszymi "Fikcjami" sam Borges zaliczył po latach do swych najważniejszych książek. Wszystkie jego późniejsze opowiadania, szkice lub wiersze są w istocie wariantem, modyfikacją bądź wstępnym zarysem - fabularnym, eseistycznym czy poetyckim - wątków, idei i symboli zawartych w obu tych zbiorach opowiadań. Albowiem, jak pisał: "liczba fabuł i metafor, do jakich zdolna jest ludzka wyobraźnia, jest nieograniczona". W opowiadaniach pojawiają się prawdziwe niekiedy postaci i nierzeczywiste sytuacje, a świat tam przedstawiony to jakby zwielokrotniony koszmar senny, natłok lustrzanych zjaw, przywidzeń i niematerialnych obrazów. ?Alef? to fantazje na temat czasu, wieczności jako zastygłej teraźniejszości, człowieka jako mikrokosmosu, symbolicznego zwierciadła wszechświata, fascynującego labiryntu snów i nieskończoności. Jorge Francisco Isidoro Luis Borges Acevedo (ur. 24 sierpnia 1899 w Buenos Aires, zm. 14 czerwca 1986 w Genewie) – argentyński pisarz, poeta i eseista. Publikował krótkie eseje, opowiadania i poezję. Jego dzieła stały się obiektem wnikliwych analiz i wieloznacznych interpretacji. Jorge Luis Borges jest jednym z czołowych autorów XX wieku. Tak ważnym, że w środowiskach niezwiązanych z literaturą zaczęto stosować termin borgesowski- rywalizujący z terminem kafkowski - na określenie postrzegania egzystencji jako niekończącego się labiryntu bez wyjścia. Sława argentyńskiego pisarza może wydawać się zaskakująca, zważywszy, iż jego dzieło jest hermetyczne, niedostępne dla szerokich kręgów czytelników: pisał nie powieści czy sztuki teatralne, lecz obrazoburcze eseje oraz opowiadania i wiersze.