Al Pacino

Al Pacino - Lawrence Grobel

Al Pacino urodził się we Wschodnim Harlemie w rodzinie pochodzenia włoskiego. Rodzice jego matki przyjechali do Ameryki z Corleone na Sycylii. Uczęszczał na zajęcia z aktorstwa do Herbert Berghof Studio, później do Actors Studio prowadzone przez Lee Strasberga. W latach 60. stał się uznanym aktorem teatralnym, wygrywając nagrodę Obie za rolę w spektaklu The Indian Wants The Bronx i nagrodę Tony za Does the Tiger Wear a Necktie? Jego debiutem filmowym była epizodyczna rola w filmie Me, Natalie (1969), a po popisie aktorskim w następnym filmie Panic in Needle Park (1971), gdzie zagrał narkomana, został zauważony przez reżysera Francisa Forda Coppolę. Rola w filmie Ojciec chrzestny otworzyła mu drogę do kariery. Został wybrany przez Coppolę na odtwórcę Michaela Corleone, pomimo że o tę rolę walczyły takie gwiazdy jak Robert Redford, Warren Beatty czy (mało jeszcze wówczas znany) Robert De Niro. Otrzymał wtedy nominację do nagrody Oscara za najlepszą rolę drugoplanową. Był ośmiokrotnie nominowany do Oscara, ale otrzymał go dopiero w 1993, za rolę niewidomego podpułkownika Franka Slade'a w filmie Zapach kobiety. Al Pacino odebrał również (7 czerwca 2007) nagrodę Amerykańskiego Instytutu Filmowego za całokształt kariery aktorskiej. Mimo że na początku lat 80. wystąpił w serii filmów, które poniosły porażki kasowe i zostały negatywnie ocenione przez krytyków (w tym w Człowieku z blizną), nie przyczyniło się to do zmniejszenia jego popularności. Wówczas zdecydował się powrócić na deski scen teatralnych, gdzie występował przez prawie cztery lata. Do kina powrócił w ciepło przyjętym filmie Sea of Love, od tego czasu wystąpił w wielu produkcjach, zdobywając znakomite recenzje – Życiu Carlita, Gorączce, Donnie Brasco czy w miniserialu Anioły w Ameryce, za tę rolę otrzymał Złotego Globa. Pacino odrzucił szereg ról, między innymi nie przyjął m.in. roli Hana Solo w Gwiezdnych wojnach, kapitana Willarda w Czasie apokalipsy, Edwarda Lewisa w Pretty Woman czy Teda Kramera w Sprawa Kramerów.