Akupunktura polska Nr 1 - 2 / 90

Akupunktura polska Nr 1 - 2 / 90 - Mieczysław Szcześniewski

Dwie książki w jednej: 1. Akupunktura polska. Kwartalnik Polskiego Towarzystwa Akupunktury (7) 1-2/90 - 158 str. 2. Mieczysław Szcześniewski - Wybrane zagadnienia akupunktury koreańskiej - 113 str. Akupunktura (z łac. acus – igła, punctura – (u)kłucie; chiń. 針灸 zhēnjiǔ[1]) – technika leczenia wywodząca się z Dalekiego Wschodu (Chiny, Japonia, Mongolia). Jest obecnie uznawana w wielu krajach jako uzupełnienie medycyny konwencjonalnej, chociaż nie ma naukowych dowodów[2][3] na jej skuteczność, a analizy badań klinicznych wskazują na silną stronniczość tych, które są prowadzone w krajach Dalekiego Wschodu[4]. Pomimo to wiele ośrodków medycznych oferuje tego rodzaju pseudonaukowe i nieracjonalne praktyki. Akupunktura (także termopunktura) to metoda polegająca na stymulowaniu akupunktów (miejsc na skórze lub tkance podskórnej) lub pewnych części ciała przy pomocy metalowych igieł, które wg mitologi dalekowschodniej mają udrożniać meridiany (kanały energetyczne) oraz pobudzać krążenie krwi i wzmacniać energię qi[5]. Nie ma żadnych naukowych dowodów na istnienie tego mechanizmu. Od ponad stulecia witalizm w debatach naukowych jest wykluczony. Stosujący akupunkturę twierdzą, że przynosi następujące skutki: przywraca normalną równowagę fizjologiczną ciała; wzmacnia funkcje układu immunologicznego (np. funkcje ruchome układu siateczkowo-śródbłonkowego); pobudza układ krwionośny i łagodzi ból; naprawia tkanki. Badania kliniczne wykazują, że równie dobre lub lepsze wyniki niż „prawdziwa” akupunktura ma w testach „udawana”, gdzie igły nie są rzeczywiście wbijane w skórę, bądź umieszczane w losowych punktach na ciele. W Chińskiej Republice Ludowej akupunktura jest gałęzią tradycyjnej medycyny chińskiej. Jest ona znana pod angielskim skrótem TCM – Traditional Chinese Medicine.