Advances in Lectin Research

Advances in Lectin Research - Hartmut Franz

„Lektyny (lectins) są nazywane również jako: hemaglutyniny, fitohemaglutyniny, fitoaglutyniny, fitozyny. Odkrywcą lektyn jest osoba, która ma nazwisko Stillmark. W roku 1888  opisał właściwości hemaglutynacyjne wyciągów z nasienia rącznika (Ricinus communis). Nazwę „lektyny” po raz pierwszy wprowadził Boyd, który chcąc zróżnicować zdolności aglutynacji krwinek czerwonych grup krwi przez ekstrakty z nasion, posłużył się łacińskim słowem legere (podnosić, wybierać)”

Są to związki, które zawierają co najmniej dwa miejsca wiążące cukier, a przez to strącają takie związki jak polisacharydy, glikolipidy i/lub aglutynują komórki zwierzęce oraz roślinne. Lektyny mogą wykazywać działanie mitogenne. Niektóre z nich są zdolne rozróżniać normalne i złośliwe komórki. Lektyny są podobne do przeciwciał jednak nie działają w obrębie systemu immunologicznego. Białka, które wiążą węglowodany występują w nasionach oraz w innych częściach roślin. Ich występowanie jest bardzo szerokie. Są u prawie u wszystkich organizmów. Zarówno znajdziemy je u pierwotniaków jak i u ssaków. Wiążą się z resztami cukrowymi obecnymi na powierzchni limfocytów. Przyczyniają się tym samym do zlepiania i uszkodzeń komórek. Rośliny strączkowe, zboża mogą być niebezpieczne dla organizmu ludzkiego. Lektyny mogą się wiązać z komórkami w naszym ciele i powodować problemy. W przewodzie pokarmowym dzieje się wiele ważnych rzeczy. Białka sprawiają, że niszczy się warstwa śluzu, która broni organizm przed uszkodzeniami. Nie są one trawione i nie ulegają rozpadowi. Powodują rozszczelnienie barier, które pozwalaja bakteriom jelitowym przedostać się do krwiobiegu.