Amerykański pisarz i dziennikarz, uznawany za jednego z największych twórców literackich XX wieku.
Spis treści
Ernest Hemingway urodził się 21 lipca 1899 roku. Swoje pierwsze próby literackie zamieszczał już w redagowanej przez siebie szkolnej gazetce. W czasie I wojny światowej starał się o wysłanie na front włoski. Jego kandydatura została jednak odrzucona przez komisje zdrowotną. Pojechał więc jako członek czerwonego Krzyża i był kierowcą karetki. Pełnił również rolę korespondenta wojennego podczas wojny domowej w Hiszpanii. Hemingway był pierwszym twórcą literackim, który w tak doskonały sposób połączył doświadczenie dziennikarskie z literaturą. Jednym z przykładów jego lapidarnego i bardzo trafnego stylu jest opowiadanie pt. „Stary człowiek i morze”, za które pisarz w 1952 roku otrzymał literacką Nagrodę Pulitzera, a dwa lata później 28 października 1954 roku został laureatem Literackiej Nagrody Nobla.
Poniżej propozycje ukazujące literacką twórczość Ernest Hemingway’a.
Pożegnanie z bronią – Ernest Hemingway »
Amerykański porucznik Frederic Henry służy w korpusie ambulansów armii włoskiej podczas pierwszej wojny światowej. Stacjonując w północnych Włoszech, spotyka piękną angielską pielęgniarkę Catherine Barkley i zakochuje się w niej. Namiętny romans tych dwojga zostaje jednak przyćmiony przez okropności wojny. Frederic rusza na front z niewielkim oddziałem, który traci podczas ofensywy, on sam zaś musi zdecydować, czy zostać dezerterem czy zginąć. Czy w tak ponurych czasach może liczyć na łut szczęścia?
Słońce zaś wschodzi – Ernest Hemingway »
Paryż, lata dwudzieste. Środowisko młodych amerykańskich artystów, którzy po wojnie przebywają w Europie. Czas spędzają na rozmowach, romansach i odwiedzaniu kolejnych barów. Postanawiają także wybrać się do Pampeluny, aby obejrzeć walki byków podczas lokalnej fiesty. Ta sielanka i pozorna beztroska podszyta jest jednak rozgoryczeniem i pesymizmem. W powściągliwym stylu i wartkich dialogach Hemingway oddaje klimat tamtych czasów i nastroje panujące wśród jego rówieśników – przedstawicieli „straconego pokolenia”, nad którego dojrzewaniem zaciążyły wojenne tragedie.
Stary człowiek i morze – Ernest Hemingway »
Od 83 dni rybak nie złowił żadnej ryby. Ludzie uważają, że jest już stary i zbyt słaby, rodzice Manolina nie pozwalają już chłopcu wypływać z nim w morze. Santiago jednak wcale tak o sobie nie myśli. Któregoś dnia wypływa samotnie w morze i udaje mu się złowić ogromnego marlina. Stacza z rybą prawdziwą walkę, ale ją zwycięża. Niestety, nie udaje mu się doholować jej do brzegu, bo zaatakowały ją rekiny. Santiago walczył z nimi, czym mógł i dopóki nie pozostał z ryby jedynie szkielet. Nie poddał się. Wygrał z własną słabością, z pragnieniem i głodem. Nie spał trzy dni, bo tyle trwała wyprawa, zabił kilka rekinów. Czy to, że ostatecznie rekiny wygrały tę batalię, świadczy o klęsce Santiago? Nie dowiózł ryby, to prawda. Przypłynął do brzegu i poszedł spać. Ale gdy się wyśpi, gdy odpocznie, znów wypłynie w morze. Bo człowieka nie można pokonać, dopóki żyje.
Ruchome święto – Hemingway Ernest »
„Ruchome święto” oznacza doświadczenie, które staje się częścią człowieka i które niesie on dalej przez życie. Takim ruchomym świętem była dla Hemingwaya młodość spędzona w stolicy Francji. W latach 1921-1926 wiódł tam życie ekspatrianta wraz z innymi przedstawicielami „straconego pokolenia” i szlifował warsztat pisarski pod okiem Gertrude Stein. Gdy po trzech dekadach wrócił do Paryża, w hotelu Ritz otrzymał dwa kufry, które oddał do przechowalni bagażu w marcu 1928 roku. W skrzyniach znajdowały się maszynopisy tekstów literackich, materiały do powieści Zaś słońce wschodzi, książki, wycinki z gazet, notatki. Znalezisko zainspirowało pisarza do odtworzenia scen życia artystycznego tamtych lat.
Za rzekę, w cień drzew – Ernest Hemingway »
Włochy, ostatnie dni drugiej wojny światowej. Pięćdziesięcioletni pułkownik Richard Cantwell, oficer armii amerykańskiej, mierzy się ze śmiertelną chorobą serca. Świadomy zbliżającego się końca, wraca wspomnieniami do czasów służby wojskowej podczas pierwszej wojny światowej. O swoich doświadczeniach opowiada dziewiętnastoletniej Renacie, weneckiej arystokratce, z którą ma romans. Reminiscencje weterana wojennego pełne są przemyśleń egzystencjalnych dotyczących życia, miłości i śmierci.
Wiosenne wody – Ernest Hemingway »
Północne Michigan. Dwóch pracowników fabryki pomp – weteran pierwszej wojny światowej Yogi Johnson i pisarz Scripps O’Neill – szuka idealnej kobiety, choć każdy na swój sposób. O’Neill wyrusza z rodzinnego miasta i trafia do Petoskey. W tamtejszej jadłodajni zaprzyjaźnia się z kelnerką Dianą i natychmiast prosi ją o rękę. Diana próbuje zaimponować ukochanemu, czytając książki z list „New York Timesa” i modne czasopisma, ale uczucia O’Neilla są płoche i daje się on oczarować innej kelnerce, Mandy, która jak z rękawa sypie literackimi (prawdopodobnie zmyślonymi) anegdotami. Z kolei Yogi Johnson cierpi, ponieważ po powrocie z frontu w ogóle nie pożąda kobiety. Czy w końcu spotka taką, która wyleczy go z impotencji?
Komu bije dzwon – Ernest Hemingway »
Najsłynniejsze i najbardziej ambitne artystycznie dzieło Ernesta Hemingwaya. Ukończona latem roku 1940 powieść wykorzystywała obserwacje i doświadczenia pisarza wyniesione z dwukrotnego, w sumie kilkunastomiesięcznego pobytu w ogarniętej wojną domową Hiszpanii. Autor określił w niej wspaniałe portrety psychologiczne. Ludzki wymiar toczącej się walki, ludzkie słabości i załamania, a także nieupozowane, powszednie bohaterstwo walczących w obronie republikańskiej wolności partyzantów sprawiają, że powieść Hemingwaya wytrzymała próbę czasu.
Piąta kolumna – Ernest Hemingway »
Piąta kolumna jest jedyną, nigdy nie ponawianą próbą sił Hemingwaya w dramacie. Myśl o napisaniu utworu scenicznego prześladowała go przez wiele lat, a kiedy nadał jej ten realny kształt – zniechęcony chłodnym jej przyjęciem nigdy pierwotnej wersji nie zmienił. A szkoda. Zwłaszcza że inne swoje utwory przerabiał długo i wielokrotnie. W tłumaczeniu na język polski sztuka pojawia się po raz pierwszy. Obok Piątej kolumny tom zawiera opowiadania z wojny hiszpańskiej, w której Hemingway uczestniczył jako korespondent wojenny, stąd – szczególnie dla nas cenny – autentyzm opisywanych wydarzeń, podobnie jak w nieco późniejszej powieści „Komu bije dzwon”. W wojnę tę zaangażował się pisarz nie tylko jako reporter – potępiał ostro faszyzm, ostrzegał przed nim świat, głośno opowiadał się po stronie hiszpańskiego ludu.
To co prawdziwe o świcie – Ernest Hemingway »
Ostatni nie publikowany wcześniej utwór Hemingwaya, uznany w Stanach Zjednoczonych za książkę roku 1999. Powieść przedstawia zdobyte w Kenii doświadczenia. Wspaniała sceneria dzikiej przyrody afrykańskiej, pełne napięcia sceny z losów na grubego zwierza. Pełna dramatyzmu opowieść o myśliwskich i miłosnych pasjach. Porywająca lektura przygodowa, a także cenne źródło wiedzy o autorze.
Więcej interesujących pozycji znajdziesz pod tym linkiem – https://tezeusz.pl/Ernest-Hemingway-najlepsze-dziela
Brak Komentarzy