Powrót

Antyki - książki do 1950 r.

Powieści poetyckie 1897r

Opinie czytelników: (0) Dodaj ocenę

Juliusz Słowacki herbu Leliwa (ur. 4 września 1809 w Krzemieńcu, zm. 3 kwietnia 1849 w Paryżu) – polski poeta, przedstawiciel romantyzmu, dramaturg i epistolograf. Obok Mickiewicza i Krasińskiego określany jako jeden z Wieszczów Narodowych. Twórca filozofii genezyjskiej (pneumatycznej), epizodycznie związany także z mesjanizmem polskim, był też mistykiem. Obok Mickiewicza uznawany powszechnie za największego przedstawiciela polskiego romantyzmu.

Utwory Słowackiego, zgodnie z duchem epoki i ówczesną sytuacją narodu polskiego, podejmowały istotne problemy związane z walką narodowowyzwoleńczą, z przeszłością narodu i przyczynami niewoli, ale także poruszały uniwersalne tematy egzystencjalne. Jego twórczość wyróżniała się mistycyzmem, wspaniałym bogactwem wyobraźni, poetyckich przenośni i języka. Jako liryk zasłynął pieśniami odwołującymi się do Orientu, źródeł ludowych i słowiańszczyzny. Był poetą nastrojów, mistrzem operowania słowem. Obok Cypriana Kamila Norwida i Tadeusza Micińskiego uważany za największego z mistyków polskiej poezji. Miał zresztą (i opisał je w Raptularzu[potrzebny przypis]) doświadczenia mistyczne.

Rok wydania: 1897 Wydawnictwo: Drukarnia Artystyczna Stan: UżywanaRodzaj okładki: Twarda Wymiar: 13.5x19cm Ilość stron: 167 Waga: 0.3 kg TIN: T02436994

Uwagi:

Obwoluta/Oprawa: porysowana, zabrudzona, naderwana, z naklejkami, ze śladami zgięć, odklejająca się od bloku, wytarta, wyblakła
Brzegi stron: zabrudzone, zakurzone, pożółkłe, nierówne
Druk: czytelny
Blok: pęknięty w kilku miejscach
Kartki: pożółkłe, pofalowane, poplamione
Grzbiet: zabrudzony, naderwany
Rogi: zagięte, rozdwojone
Inne: zapiski, adnotacje i pieczątki biblioteczne

Opinie