{"id":1652,"date":"2021-07-26T08:23:00","date_gmt":"2021-07-26T06:23:00","guid":{"rendered":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/?p=1652"},"modified":"2021-11-03T15:00:34","modified_gmt":"2021-11-03T14:00:34","slug":"rzeczy-ktorych-nie-wyrzucilem-marcin-wicha","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/2021\/07\/26\/rzeczy-ktorych-nie-wyrzucilem-marcin-wicha\/","title":{"rendered":"Rzeczy, kt\u00f3rych nie wyrzuci\u0142em \u2013 Marcin Wicha"},"content":{"rendered":"

\u015amier\u0107 bliskiej osoby wi\u0105\u017ce si\u0119 z bardzo silnymi emocjami, z kt\u00f3rymi cz\u0119sto trudno jest sobie poradzi\u0107. Mo\u017ce nawet nigdy si\u0119 to do ko\u0144ca nie udaje. Niejak\u0105 ulg\u0119 przynie\u015b\u0107 mo\u017ce specjalistyczna terapia, podzielenie si\u0119 b\u00f3lem z rodzin\u0105 lub przyjaci\u00f3\u0142mi, ubranie poczucia winy w s\u0142owa. Niekt\u00f3rzy ludzie potrafi\u0105 o tym m\u00f3wi\u0107, wielu pr\u00f3buje przemilcze\u0107 lub udawa\u0107, \u017ce ten temat ich nie dotyczy, b\u0105d\u017a s\u0105 na tyle silni, \u017ce sami go z czasem oswoj\u0105. Nieliczni tylko wiedz\u0105, jak przela\u0107 swoje cierpienie na papier i uczyni\u0107 osobist\u0105 traum\u0119 dramatem uniwersalnym i ponadczasowym. Do tej ostatniej grupy nale\u017cy niew\u0105tpliwie Marcin Wicha\u00a0\u2013 autor ksi\u0105\u017cki \u201eRzeczy, kt\u00f3rych nie wyrzuci\u0142em<\/a>\u201d opublikowanej przez krakowskie wydawnictwo Karakter w 2017 r.\u00a0<\/strong><\/p>\n

Ksi\u0105\u017cka<\/a> sk\u0142ada si\u0119 z trzech cz\u0119\u015bci buduj\u0105cych wyra\u017any obraz matki, kt\u00f3ra odesz\u0142a dopiero co, zostawiwszy w \u017ca\u0142obie swoje ksi\u0105\u017cki i ulubione przedmioty. Autor, porz\u0105dkuj\u0105c opuszczone mieszkanie, zaprasza czytelnika do swoistej w\u0119dr\u00f3wki. Otwiera szeroko drzwi, sadza wygodnie w fotelu i zaczyna niezwykle interesuj\u0105c\u0105 opowie\u015b\u0107 o wa\u017cnej dla niego osobie, kt\u00f3rej dusza wydaje si\u0119 wci\u0105\u017c w tym miejscu obecna.\u00a0<\/span><\/p>\n

W pierwszej cz\u0119\u015bci, przez pryzmat ksi\u0105\u017cek swojej matki, przybli\u017ca r\u00f3wnocze\u015bnie wsp\u00f3\u0142czesnemu czytelnikowi \u015bwiat powojennego pokolenia Polak\u00f3w. Analizuj\u0105c tematycznie i chronologicznie posegregowanie na p\u00f3\u0142kach PRL-owskiej meblo\u015bcianki tytu\u0142y, jednocze\u015bnie w bardzo subtelny spos\u00f3b opowiada o marzeniach, powojennej stabilizacji, uczciwo\u015bci wobec siebie i innych, poszanowaniu pracy i poczuciu obowi\u0105zku.\u00a0<\/span><\/p>\n

Druga cz\u0119\u015b\u0107 to rozwa\u017cania dotycz\u0105ce znaczenia s\u0142\u00f3w. Kolejne anegdoty z \u017cycia matki u\u0142atwiaj\u0105 czytelnikowi przej\u015bcie przez swoisty labirynt, z kt\u00f3rego jedyna s\u0142uszna droga wyj\u015bcia prowadzi do jasno okre\u015blonego celu. Patetyczne przes\u0142ania, teoretyczne osi\u0105gni\u0119cia, romantyczne uniesienia i ca\u0142y ten \u015bwiat to \u015blepe uliczki.<\/span><\/p>\n

Ostatni fragment tej wyj\u0105tkowej ksi\u0105\u017cki<\/a> opowiada o procesie umierania. Temat tabu\u00a0\u2013 cz\u0119sto obecnie pomijany b\u0105d\u017a sp\u0142ycany, tutaj istnieje jako w\u0105tek g\u0142\u00f3wny i zajmuje nale\u017cne mu miejsce. Wicha bez zb\u0119dnych sentyment\u00f3w i budz\u0105cej wsp\u00f3\u0142czucie rozpaczy, pokazuje kolejne stadia odchodzenia cz\u0142owieka, kt\u00f3rego kocha. Jego matka umiera w\u015br\u00f3d bliskich, w swoim domu, otoczona wa\u017cnymi dla niej lud\u017ami i przedmiotami, z gazet\u0105, kt\u00f3rej ju\u017c nie jest w stanie czyta\u0107, ale przynajmniej do ko\u0144ca mo\u017ce mie\u0107 \u015bwiadomo\u015b\u0107 jej posiadania. I co najwa\u017cniejsze\u00a0\u2013 odchodzi maj\u0105c poczucie spe\u0142nionej \u017cyciowej misji. Umiera \u017cydowska matka, kt\u00f3ra nauczy\u0142a syna, jak by\u0107 porz\u0105dnym cz\u0142owiekiem i jak u\u017cywa\u0107 prawdziwych s\u0142\u00f3w, a wnuczkom da\u0142a poczucie si\u0142y i pi\u0119kna.\u00a0<\/span><\/p>\n

Pi\u0119kne \u017cycie, pi\u0119kna \u015bmier\u0107 i pi\u0119kna ksi\u0105\u017cka. Bardzo za ni\u0105 dzi\u0119kuj\u0119.<\/span><\/p>\n

Monika Prylinska<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u015amier\u0107 bliskiej osoby wi\u0105\u017ce si\u0119 z bardzo silnymi emocjami, z kt\u00f3rymi cz\u0119sto trudno jest sobie poradzi\u0107. Mo\u017ce nawet nigdy si\u0119 to do ko\u0144ca nie udaje. Niejak\u0105 ulg\u0119 przynie\u015b\u0107 mo\u017ce specjalistyczna terapia, podzielenie si\u0119 b\u00f3lem z rodzin\u0105 lub przyjaci\u00f3\u0142mi, ubranie poczucia winy w s\u0142owa. Niekt\u00f3rzy ludzie […]<\/p>\n","protected":false},"author":16,"featured_media":1654,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[5],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1652"}],"collection":[{"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/16"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1652"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1652\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2031,"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1652\/revisions\/2031"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1654"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1652"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tezeusz.pl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1652"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}