Nowoczesność UE jest w tych kręgach niekwestionowana. Karta Praw Podstawowych jest dla wspólnoty europejskie swoistego rodzaju dekalogiem. Z tym się nie dyskutuje, tak jak nie dyskutuje się w Kościele z autorytetem Pisma Świętego. Ideą tej tzw. nowoczesności jest doprowadzenie do państwa świeckiego, neutralnego religijnie i światopoglądowo.

Mrzonka polega na tym, że nie ma takiego państwa. Każdy zasób praw i obyczajów (także w państwie świeckim) jest wypadkową społecznych poglądów i wiar a tym samym w konsekwencji określeniem pewnej filozofii, światopoglądu i wiary narodu, i państwa.

Przypomnę znaczenie tego terminu neutralny. Pochodzi od neuter – ani jeden, ani drugi (chodziło o rodzaj płci, nijaka, nijaki), ale jak wiemy stosuje się go powszechnie używając w różnego rodzaju kontekstach i płaszczyznach dyskusji. Ironicznie rzecz ujmując. Dla proroków nowoczesności państwa neutralnego światopoglądowo, termin ten zdaje się być niezrozumiały a nawet im przeczyć. Czyżby chcieli imputować polskiemu społeczeństwu nowy charakter nijakości, czyli bylejakości, nicości?

***

Wczoraj byłem na Eucharystii u ojców Redemptorystów. Homilie miał misjonarz, który pracuje w jednym z milionowych miast nad Wołgą.

Proszę sobie wyobrazić, że w tak wielkim mieście nie ma żadnego kościoła katolickiego. Ludzie przyjeżdżają (podróż 6-8godzin) na Msze, które sprawowane są w baraku (wagonie kolejowym) podobnym do tych, które u nas stoją na budowach. Parafia katolicka liczy sobie około 800 parafian. Praca ewangelizacyjna prowadzona jest od 7lat.

Powszechnym problemem są kilkukrotne aborcje wśród nastolatek i alkoholizm wśród chłopców w klasach podstawowych i gimnazjalnych. Mówi się o ponad milionie aborcji w tym roku w Rosji. Rzeczywistość przerażająca, która jest wynikiem społeczeństwa bez Boga, wartości, bez Dekalogu.

U nas w kraju trwa nagonka na Kościół i zaszczuwanie społeczeństwa względem duchowieństwa. Mówi się o tym, że czarni to zaraza i wszelkie zło, które opóźnia nasz kraj w drodze do tzw. nowoczesności wzorem państw UE. Wzór społeczeństwa bez wiary, prawdziwych wartości, bez pracy kapłanów już mieliśmy a wczorajsza homilia tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że innej drogi, jak droga Ewangelii, nie ma.

Ten dziwny twór, do którego dążą najważniejsi polscy politycy (te niebezpieczne tendencje widać coraz wyraźniej) , czyli twór państwa świeckiego, jest tylko inną ścieżką, która prowadzi nad tą samą przepaść moralną i duchową narodu, jaki tego obraz mamy na Wschodzie.

Jeśli KK to zaraza, to jak nazwać społeczeństwo bez niego? Bez Boga, przykazań i nadziei?

Jeśli ktoś tego nie rozumie, to nie może być oskarżony o brak wiary, ale o brak jakiegokolwiek poczucia przyzwoitości. Takich ludzi oskarżam o ignorancję zawinioną w stosunku do własnej kultury, tradycji, tożsamości i wobec własnego rozumu, który jest mocno uwsteczniony.

Autorzy wchodzą do swoich blogów poprzez dotychczasowy login i hasło. Proszę wykonać następujące czynności

1. wchodzimy na stronę nowych blogów: http://nowy.tezeusz.pl

2. klikamy w górnym menu na “zaloguj się”

3. logujemy się aktualnym loginem i hasłem

4. w prawej kolumnie/menu klikamy “nowy wpis”

5. wklejamy treść i zatwierdzamy

6. gotow

****

Mam nadzieję, że ta innowacja spodoba się Wam. Czekamy na Wasze uwagi, pytania i sugestie. Szerzej omawiałem sprawę w blogu:

Nowy program Blogów “Tezeusza”

Autorom obecnym i nowym życzę powodzenia, a Wam wszystkim wiele radości z pisania, dyskusji i lektury Nowych Blogów “Tezeusza”!

Nowe Blogi Tezeusza znajdziesz pod linkiem:

Nowe Blogi Tezeusza

Ps. Widzę, że chwilowo w nowym programie jest trudny dostęp do funkcji komentowania najnowszych notek. Daję więc ten wpis również tutaj. Jak tylko informatycy się pojawią poprawią to.

Andrzej Miszk – Pozostałe blogi i teksty
Blogi na wideo w YouTube

Jak nietrudno się było zgadnąć media rzuciły się na tę informację. Każda zmiana, szczególnie w instytucji tak strzegącej Tradycji, jak Kościół katolicki staje się bowiem newsem, który warto zamieścić nawet na “jedynce”. To jednak, co zrozumiałe u dziennikarzy (siłą rzeczy goniących za nowinkami) zaskakuje u hierarchy i teologa. Nie jest bowiem jasne, czemu miałyby służyć proponowane zmiany. Jeśli lepszemu ustrukturyzowaniu “przekazu” – to zamiast zmian w kolejności czytań, wystarczyłoby położyć większy nacisk na kazania. To w nich można i trzeba pokazywać, jak Słowo Boże przemawia do człowieka.

Nie wiadomo też, dlaczego kolejność chronologiczna (sam arcybiskup przyznaje, że z datowaniem pism nowotestamentalnych są pewne problemy) miałaby być lepsza niż kolejność hierarchiczna, która wskazuje na to, że Ewangelia jest szczytem i zwieńczeniem przekazu biblijnego. Czas powstania pism jest oczywiście ważny, ważne jest również ich miejsce w przekazie czy nauczaniu, ale liturgia nie ma być prostą katechezą biblijną, a modlitwą, w której uwielbienie, dziękczynienie i ofiara, a nie “komunikat” stoją w centrum. I dotyczy to zarówno liturgii Słowa, jak i liturgii eucharystycznej. Zmiany proponowane przez arcybiskupa Gądeckiego zaś jasności struktury modlitewnej mszy świętej raczej nie służą.

Trudno więc oprzeć się wrażeniu, że pomysły arcybiskupa wyrastają z typowego dla Kościoła posoborowego (ale i dla całego świata) przekonania, że nowe jest lepsze od starego. Jeśli coś można zmienić i znajdzie się dla tego odpowiednie teologiczne uzasadnienie (a dla czegóż nie możnaby znaleźć uzasadnienia), to trzeba to przetestować. Może będzie lepiej. Tyle tylko, że doświadczenie uczy, że liturgie, które rozwijały się naturalnie, bez zerwań, rewolucji, rekonstrukcji – zazwyczaj lepiej znoszą próbę czasu niż te, przy których nieustannie się grzebie i poprawia. A powód jest dość oczywisty, wcale nie trzeba odwoływać się przy tym do Objawienia czy nauki Soborów, mądrość pokoleń, ich doświadczenie modlitewne, jest zazwyczaj lepszym nauczycielem i formatorem liturgicznych tekstów, niż wiedza (nawet wiedza teologiczna) najwybitniejszych uczonych. Liturgia ma być modlitwą Ludu Bożego, a nie tworem liturgistów czy biblistów.

Mądrość Kościoła zawsze bazowała na głębokim przekonaniu o rozwoju doktryny w procesie jej pogłębiania, odczytywania, ale w procesie ewolucyjnym, a nie rewolucyjnym. I zawsze się to sprawdzało.Nie ma powodów, by uważać, że w XXI wieku jest inaczej. Szczególnie, że akurat w modlitwie tradycja i stałość ma znaczenie niekwestionowalne. Modlitwa, liturgia, pobożność przekazywana jest z ojca na syna (w moim przypadku, mam nadzieję, będzie przekazywana na córki). I jest niewątpliwą wartością, gdy synowie/córki mogą się modlić tak, jak ich ojcowie. W ubiegłym wieku przeżyliśmy już jedno zerwanie, i wcale nie jestem pewien, że jego skutki są tak znakomite, jak się nam o tym opowiada. Następnych rewolucji nam nie trzeba.

Inna rzecz, że biorąc pod uwagę kierunek obecnego pontyfikatu jedynym miejscem, gdzie propozycje abp Gądeckiego mogą zaistnieć wydaje się być jego własny blog.

Późniejsze wpisy Autora można znaleźć na Nowych Blogach Tezeusza

W ubiegłą sobotę przyjechało drewno z Dobrej. Olbrzymi tir ledwie wdrapał się pod górę. Wypakowano z niego siedem kubików drewna bukowego. Niestety, niesezowanego przez dwa lata, jak to się podobno bukowi należy, ale z wiosny. Sprawdzaliśmy już w kominku – syczy okrutnie przy paleniu. Może jednak przeschnie jeszcze przez kilka miesięcy, zanim skończą się zapasy buka, pozostawione nam przez właściciela domu. W każdym razie Marcin z sąsiedztwa ułożył to drewno pod balkonem tak pięknie, że aż miło popatrzeć. Od razu robi się cieplej.

Następną ważną inwestycją był piec centralnego ogrzewania. Instalowano go we wtorek i w środę, nie bez pewnych przygód. Pierwsza to potężny szum, który dał się słyszeć w całym domu w środę nad ranem. Początkowo wydawało się, że to deszcz, ale bliższa analiza wykazała, iż rzecz dzieje się w kotłowni, która była pełna pary z przegrzanego elektrycznego bojlera. Po prostu nie zadziałał wyłącznik czasowy, bo któryś z panów instalatorów, wyjmując go poprzedniego dnia z kontaktu, aby włączyć spawarkę, nacisnął wielkim palcem przycisk i przełączył urządzenie z prawidłowego trybu AUTO na MANUAL ON? Potem ze spokojem skomentował: ?To nawet dobrze, bo para wodna pod ciśnieniem świetnie przeczyściła rury?? Następnie rozpalił w piecu, wziął należne pieniądze i wyjechał. Tyle tylko, że zapomniał odkręcić zawór przy bojlerze centralnego ogrzewania, co z kolei mogło grozić rozsadzeniem tegoż bojlera. To właśnie była druga bojlerowa przygoda, która też skończyła się na szczęście dobrze.

Sam piec jest po prostu wspaniały. Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia, bo jest to też pierwszy piec c.o. w moim życiu, który potrafię sama bez kłopotu obsługiwać. Ponadto dodano do niego bardzo gustowną, niewielką “damską” łopatkę, którą bez większego wysiłku mogę nabierać węgiel. I jeszcze ten komputerek pozwalający ustawiać żądaną temperaturę oraz inne parametry – czysta poezja!

Dzisiaj zakończyliśmy gromadzenie opału na zimę. Przywieziono nam wreszcie cztery tony węgla. Wraz z tym, co pozostawił właściciel, powinno chyba wystarczyć. Taki węgiel i jednakowa przyzwoita temperatura, która panuje w całym domu od kilku dni mogą z pewnością napełniać optymizmem.

A w górach już jesień ? złota od modrzewi i czerwona od buków? Chciałam jeszcze umieścić na zdjęciu widok z naszego salonu na coraz bardziej kolorowy Szczebel, lecz aparat fotograficzny w komórce nie sprostał temu przedsięwzięciu, a tylko takim sprzętem Redakcja na razie dysponuje.

Nieuchwytność życia niepokoi, niekiedy przeraża. Przepaść tajemnicy. Dreszcz lęku. Hiedeggerowska Angst. Dziwność. To już nie jest niepewność pytania: Po co żyję? Jaki sens ma t o [wszystko] ? Za którąś granicą doświadczenia zaczyna się ziemia niczyja. Pytania głupieją, zamierają. Dopóki brodzimy po powierzchni życia zajęci przyziemnością, nie dociera do nas t o , i spontanicznie myślimy, że świat jest mały i oswojony: domek, piesek, dzieci, praca, konto w banku, samochód, telewizor. Ale to jeszcze nie jest świat, te sprawy są jedynie ramą obrazu, bezpiecznym schronieniem, by móc doświadczać Tajemnicy. Same w sobie są przyziemnością i niczym. Horror metaphysicus jest przeznaczeniem człowieka. Nerwem jego życia.

Ale wróćmy do zamierania pytań, czyli pogrążania się języka w mroku i niemocy. To najciekawszy moment tego doświadczenia. Język, dzięki któremu zakorzeniam się w świecie, czynię z niego swój dom, popada w ruinę, zamiera. Wraz z językiem zapada się świat. Samooczywistość świata. Ten moment doświadczenia metafizycznej nostalgii jest wymowny. Słowo, które było na początku, nie jest początkiem. Chyba, że Logos pojmiemy jako Słowo Milczenia . Przed słowem jest milczenie i cisza. A jeśli jest język, to zupełnie nieznany, ale dla nas śmiertelnych język Bogów i Duchów jest milczeniem, chyba, że pochylają się, by mówić do nas naszymi dźwiękami.

Dlatego sprawa śmierci jest tak kluczowa. Śmierć dużo więcej ma w sobie życia i dużo lepiej je zna, niż samo życie, pojęte w ramach narodzin i końca. Czy śmierć wyjawia sekret życia? Niekoniecznie. Śmierć, która kończy tę formę życia kogoś, kto uchylił się od miłości Boga, daje tylko odpowiedź cząstkową: jęk potępionych, samoodrzuconych, tych, którzy bardziej lękają się Boga niż wiekuistej pustki. Iwan Karamazow Dostojewskiego. Życie po tamtej stronie nie-do-zniesienia, bez-końca, bez nadziei. Dlatego musi być w nas coś, co nie żywi się pytaniem i odpowiedzią, przetrwa niemotę języka, i przekracza śmierć, nie popadając w jednostronność odrzucenia. Święty Paweł twierdzi, że to miłość (agape), inna niż amor mundi (miłość świata) czy eros, a Tomasz precyzuje, że tylko caritas pozwala przekroczyć dolinę śmierci i ostateczność piekła.

Czyżby funkcją horror metaphysicus było oczyścić duszę i przygotować Spotkanie? Uczyć żyć poza światem, czyli domem języka i bez lęku przed śmiercią? Trwoga, czyli cierpienie bezprzedmiotowego lęku, pozwala odlepić się przyjemności od dobra, a przykrości od zła. To główny fałsz, który nas w życiu spotyka i ślepota. Gdy już nie idziemy za przyjemnościa jako dobrem, i nie unikamy panicznie przykrości jako zła, otwierają nam się oczy na dobro i zło w ich prawdzie. Dajemy się prowadzić w ciemności wiary subtelnej intuicji miłości. Przekraczamy granicę języka, i jakby wypadamy ze świata, a śmierć zmienia swój charakter: staje się nowym początkiem i upragnieniem, czyli nad-życiem, lub po prostu samym życiem.

Śmierć pozwala dłoni rozprostować palce. Zaciśnięta pięść kurczowo czepiająca się życia staje się otwartą dłonią kontemplacji. A jesienna melancholia i tęsknota zapowiada Ekstazę Nieustannego Widzenia.

Video blog

Andrzej Miszk – Pozostałe blogi i teksty
Blogi na wideo w YouTube

Pierwszym z nich jest obecność – po raz pierwszy w historii – na 12 Zgromadzeniu Zwyczajnego Synodu Biskupów rabina. Będzie nim rabin Hajfy, Szear Jaszuw Kohen. Ma on mówić o centralnym miejscu Pisma Świętego w żydowskiej tradycji i codziennym życiu, o jego znaczeniu w wychowaniu dzieci. Poza nim, co nie jest zaskoczeniem ani nowością, obradom Synodu przysłuchiwać się będzie patriarcha ekumeniczny Konstantynopola Bartłomiej I.

Nie mniejsze znaczenie ekumeniczne może mieć jednak również wydarzenie czysto prawosławne, jakim ma być zaplanowane na 10-12 października spotkanie przedstawicieli Cerkwi prawosławnych w Stambule. Ich przedstawiciele mają rozmawiać o przezwyciężeniu trudności i napięć w relacjach wewnątrzprawsławnych. Chodzi przede wszystkim o podział Cerkwi ukraińskiej (na trzy zwalczające się wspólnoty), uregulowanie statusu ukraińskiego prawosławia (Rosja uznaje całą Ukrainę za część swojego terytorium kanonicznego, ale… formalnie nigdy nie zniesiono zwierzchności patriarchy Konstantynopola nad Ukrainą Zachodnią). Nie mniej istotna jest jednak również kwestia statusu prawosławia estońskiego.

Spory te, choć wydają się wewnętrzne, mają ogromne znaczenie dla całego ruchu ekumenicznego. To bowiem właśnie one spowodowały, że patriarchat moskiewski wycofał się z obrad Międzynarodowej Komisji Mieszanej ds. Dialogu Teologicznego między Kościołem katolickim a Cerkwią prawosławną w Rawennie w dniach 8-15 października 2007 r. Oczywiście z samego faktu uzgodnienia spotkania trudno jeszcze wnioskować o przełomie, ale daje to przynajmniej nadzieję na to, że po załatwieniu własnych problemów, prawosławie będzie mogło z nieco większym (też bez przesady) zaangażowaniem zabrać się za współpracę misyjno-ewangelizacyjno-cywilizacyjną z Kościołem katolickim.

Współpraca cywilizacyjna pozostaje zresztą, jak sądzę, absolutnym priorytetem dla ludzi wierzących w świecie zachodnim. Główną linią podziału jest bowiem obecnie spór o to, czy istnieje czy nie istnieje prawda absolutna i absolutna moralność. Ludzie wiary (a przynajmniej ludzie wiary rozumianej tradycyjnie), niezależnie od różnic są w tym sporze po jednej stronie. Żydzi, prawosławni, katolicy i ewangeliczni chrześcijanie głoszą bowiem nie tylo, że Prawda istnieje, ale również, że człowiek powinien się jej podporządkować. I to ona, a nie wygoda czy zadowolenie są dla nich kryterium oceny. Każde zbliżenie się ich (szczególnie w kwestiach moralnych, co przez wieki było prostsze, a teraz niekiedy jest trudniejsze) stanowisk – oznacza więc umocnienie frontu oporu wobec relatywistów. I dlatego tak bardzo trzeba się cieszyć, gdy prawosławni i katolicy (tu miłym choć drobnym sygnałem jest uczestnictwo w maratonie biblijnym prawosławnego metropolity Wiednia biskupa Hillariona) czy katolicy i ortodoksyjni Żydzi zaczynają mówić jednym głosem. Oby te wspólne świadectwa i słowa (wymagające niekiedy odwagi) przekładały się na realne działania.

Od paru dni w ?Tezeuszu? trwa gromadząca rekordową ilość wpisów dyskusja, którą wywołał blog Tomasza Terlikowskiego ?Modlitwa za aborcjonistów?. Problem aborcji w kontekście świętości każdego ludzkiego życia nie po raz pierwszy pojawia się w naszym portalu i jak zwykle budzi wiele emocji. Warto zatem przypomnieć sobie z tej okazji kilka wcześniej zamieszczonych tekstów, od ?Instrukcja o szacunku dla rodzącego się życia ludzkiego i o godność jego przekazywania? papieża Benedykta XVI zaczynając, a na głosach tezeuszowych forumowiczów kończąc. W bloku tematycznym znalazł się również tekst Krzysztofa Stachewicza ?Czy etyka lekarska jest potrzebna??, pozornie tylko dotyczący innych zagadnień, a w istocie pozwalający zastanowić się nad subtelnymi związkami bioetyki, prawa oraz ludzkiego sumienia.

Gorliwym dyskutantom proponuję także, aby przypomnieli sobie o tym, że wczoraj Kościół katolicki wspominał świętego Franciszka z Asyżu. Przeczytajcie, proszę, fragmenty Franciszkowej ?Pieśni słonecznej? i zanim napiszecie następny komentarz, pomyślcie przez chwilę, jak wspaniały jest świat, w którym Bóg Stwórca pozwolił żyć naszym poprzednikom, który roztacza On każdego dnia przed nami i do którego będzie zapraszał wciąż nowe istoty.

Pochwalony bądź, Panie mój,
ze wszystkimi Twymi stworzeniami,
szczególnie z panem bratem słońcem,
przez które staje się dzień i nas przez nie oświecasz.

I ono jest piękne i świecące wielkim blaskiem:
Twoim, Najwyższy jest wyobrażeniem.

Pochwalony bądź, Panie mój,
przez brata księżyc i gwiazdy,
ukształtowałeś je na niebie jasne i cenne, i piękne.

Pochwalony bądź, Panie mój, przez brata wiatr i przez powietrze,
i chmury, i pogodę, i każdy czas,
przez które Twoim stworzeniom dajesz utrzymanie.

Pochwalony bądź, Panie mój, przez siostrę wodę,
która jest bardzo pożyteczna i pokorna, i cenna, i czysta.

Pochwalony bądź, Panie mój, przez brata ogień,
którym rozświetlasz noc: i jest on piękny, i radosny, i krzepki, i mocny.

Pochwalony bądź, Panie mój, przez siostrę naszą matkę ziemię,
która nas żywi i chowa,
wydaje różne owoce z barwnymi kwiatami i trawami.

Pochwalony bądź, Panie mój, przez naszą siostrę śmierć cielesną,
której żaden człowiek żywy uniknąć nie może.

Chwalcie i błogosławcie mojego Pana,
i dziękujcie Mu, i służcie z wielką pokorą.

Teksty z bloku tematycznego

Tomasz P. Terlikowski, Modlitwa za aborcjonistów
Benedykt XVI, Instrukcja o szacunku dla rodzącego się życia ludzkiego i o godność jego przekazywania
Andrzej Paszewski, Zapłodnienie in vitro – powracający problem
Forum, Mam prawo tarmosić
Dariusz Piórkowski SJ, Wychowanie do odpowiedzialności
Szymon Gurbin, Zabijanie godności
Krzysztof Stachewicz, Czy etyka lekarska jest potrzebna?

Wraz z Biskupem zostało wybrane nowe prezydium Naczelnej Rady Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce.

Kościół Zielonoświątkowy, to 7 pod względem wielkości wspólnota chrześcijańska w Polsce, 2 pod względem wielkości z Kościołów Protestanckich i największa z Kościołów ewangelikalnych.

Ruch zielonoświątkowy , to dziś ponad 500 mln osób na całym świecie.

Niech Dobry Bóg błogosławi obficie nowym władzom KZ, pozdrawiam KJ